Klaprozen

Geschilderd in 1873, markeert dit werk het hoogtepunt van de Argenteuil-periode, waarin Monet zijn zoektocht naar natuurlijk licht verfijnde. Het onderwerp is ontwapenend eenvoudig: een wandeling in de velden. Toch voert Monet achter deze schijnbare lichtheid een radicale revolutie door. Het gaat erom de pure visuele indruk weer te geven voordat de geest deze interpreteert als een gedefinieerd object. Het klaprozenveld is geen botanische studie, maar een ontbranding van het netvlies. De kunstenaar gebruikt de techniek van het schilderen "en plein air" om atmosferische variaties vast te leggen. Het zonlicht, licht gesluierd door doorschijnende wolken, creëert een sfeer van burgerlijke sereniteit die typisch is voor het einde van de 19e eeuw. Camille, de vrouw van de schilder, en hun zoon Jean verschijnen twee keer op het doek, een narratieve truc die beweging en het verstrijken van de tijd binnen een vast beeld suggereert. Deze herhaling van figuren versterkt het bucolische en intieme aspect van de scène. Het rood van de klaprozen is niet zomaar een kleur, het is een actieve kracht in de compositie. Door vermiljoenrode vlekken op een complementaire groene achtergrond te plaatsen, gebruikt Monet de theorieën van Chevreul over simultaan contrast om het doek te laten trillen. De bloemen lijken te wuiven onder invloed van een onzichtbare bries, waardoor het landschap verandert in een levend en pulserend oppervlak. Het is de triomf van de sensatie over de kennis. Dit werk werd gepresenteerd op de eerste impressionistische tentoonstelling van 1874 bij Nadar, waar het op onbegrip stuitte bij critici die gewend waren aan de gepolijste afwerking van het academisme. Voor hen waren deze "vlekken" slechts onvoltooide schetsen. Vandaag begrijpen we dat Monet zocht naar de waarheid van het moment, wat de dichter Baudelaire het "voorbijgaande" en het "vluchtige" noemde. Het doek wordt zo het manifest van een nieuwe blik op de moderne wereld.