Zomerdag

Het eerste geheim van dit werk ligt in de identiteit van de modellen. Hoewel ze lijken op familieleden van Morisot, gaat het in werkelijkheid om professionele modellen die betaald werden om op een openbare plek te poseren. Deze distantie stelde de kunstenares in staat tot een grotere formele vrijheid, waarbij lichamen als kleurrijke massa's werden behandeld in plaats van psychologische portretten. Een duisterder geheim betreft de materiële geschiedenis van het schilderij. In 1912 was "Zomerdag" het onderwerp van een spectaculaire diefstal in de National Gallery in Londen. Het werd gestolen door Hugh Lane als onderdeel van een politiek protest. Lane beweerde dat het schilderij rechtmatig aan Ierland toebehoorde. Het schilderij keerde uiteindelijk terug naar Londen, maar dit incident onderstreepte de politieke waarde die Morisots werken verkregen. Op technisch vlak is een geheim dat met het blote oog niet te zien is, het gebruik van de preparatie van het doek. Morisot gebruikte een zeer fijnkorrelig doek om de olieverf snel te laten drogen en het uiterlijk van een aquarel te behouden. Sommige delen van het meer zijn geen blauwe verf, maar de reflectie van het licht op de vezels van het blootgelaten doek, een extreem gedurfde techniek voor de jaren 1870. Ten slotte is er een geheim verbonden aan de originele lijst van het werk. Morisot stond erop dat haar werken gepresenteerd werden in witte of zilveren lijsten in plaats van de gebruikelijke zware vergulding van die tijd. Dit was bedoeld om het pastelpalet niet te verstikken en de indruk te versterken dat het schilderij een open venster naar het licht was, een beslissing die door conservatieve critici als excentriek werd beschouwd.