De Heilige Drie-eenheid

Masaccio's "Heilige Drie-eenheid" in de Santa Maria Novella te Florence markeert de definitieve overgang van de middeleeuwse symboliek naar de rationaliteit van de Renaissance. Door gebruik te maken van de nieuwe wetten van het lijnperspectief, slaagde Masaccio erin om een vlakke wand te transformeren in een diepe, tastbare architecturale ruimte. God de Vader, die de gekruisigde Christus ondersteunt, bevindt zich in een klassieke kapel die is ontworpen met de precisie van een architect. Dit werk weerspiegelt de overtuiging dat de menselijke rede in staat is om de goddelijke orde door middel van wiskunde te begrijpen. De psychologische diepgang van het fresco is revolutionair. De figuren zijn niet langer platte iconen, maar monumentale wezens met een eigen volume en gewicht. Maria wijst de toeschouwer op haar zoon zonder uiterlijk vertoon van emotie, wat een diepe intellectuele acceptatie van het goddelijk plan suggereert. De aanwezigheid van de schenkers op dezelfde schaal als de heiligen was een gedurfde stap richting het humanisme, waarbij de individuele mens een centrale plaats krijgt in het universum.