De Schreeuw

Geschilderd aan het einde van de 19e eeuw, markeert "De Schreeuw" de geboorte van het expressionisme. Munch breekt met het impressionisme om de ziel te verkennen. De context is een Europa waar religie wijkt voor psychoanalyse. Munch schildert gevoel boven waarneming: eenzaamheid in een vijandige natuur. De plek is de Oslofjord, maar subjectief getransfigureerd tot een chromatische nachtmerrie. Het werk creëert de "moderne mythe" van vervreemding. Munch beschrijft een bloedrode hemel en een "oneindige schreeuw" door de natuur. Niet de figuur schreeuwt, maar hij beschermt zich tegen de schreeuw van het universum. Dit verplaatst het thema naar het universele. Zonder goddelijke hoop staat de mens alleen tegenover het niets. De techniek is ruw om emoties te bewaren. Tempera, olie en pastel op karton zorgen voor een droge textuur. Golvende lijnen contrasteren met de strakke lijnen van de brug, wat spanning oproept. Pigmenten zoals cadmiumrood zijn met geweld aangebracht, wat urgentie suggereert. Deze soberheid loopt vooruit op de 20e-eeuwse kunst. Psychologisch is het een zelfportret van depressie. Munch was getraumatiseerd door vroege sterfgevallen in zijn familie. De figuur is een vat voor de angst van de kijker. De verre vrienden symboliseren sociaal isolement. Het beeld belichaamt pijn door vervorming, waarbij het landschap smelt onder psychische druk.