The Son of Man

Geschilderd in 1964, was "De Zoon des Mensen" aanvankelijk bedoeld als een zelfportret, maar het oversteeg al snel de individualiteit om een studie te worden naar de anonimiteit van de moderne menselijke conditie. Magritte gebruikt hier het uniform van de burgerij — het donkere pak en de bolhoed — niet om deze orde te vieren, maar om deze te ondermijnen. In de historische context van de naoorlogse periode vertegenwoordigt deze figuur de gewone, inwisselbare man, verloren in een bureaucreaat en genormeerd bestaan. De stijl, bewust neutraal en ontdaan van expressieve franjes, versterkt het gevoel van vreemdheid door zijn banale realisme. De mythologische context van het werk is intrinsiek verbonden met de titel, die rechtstreeks verwijst naar de bijbelse figuur van Christus. Magritte voert echter een iconoclastische verschuiving uit: de "Zoon des Mensen" is niet langer de goddelijke verlosser, maar de hedendaagse man die gebukt gaat onder zijn eigen raadsels. De appel, een universeel symbool voor kennis, de zondeval en de erfzonde in de tuin van Eden, komt hier het zicht verbergen. Hij vertegenwoordigt niet langer alleen de verleiding, maar wordt een fysiek obstakel voor het begrijpen van de ander, wat suggereert dat kennis of vooroordelen ons beletten de realiteit van het individu te zien. Op technisch vlak hanteert Magritte een gladde, bijna ambachtelijke factuur, die probeert de hand van de kunstenaar uit te wissen ten gunste van het beeld zelf. De precisie van de contouren en de helderheid van het licht creëren een sfeer van "magisch realisme". De behandeling van de appel, met zijn zorgvuldige reflecties en zuurgroene tint, contrasteert met de doffe tonen van het pak. Deze techniek maakt het mogelijk een ruimte te creëren waarin het onmogelijke (een in de lucht zwevende appel) volkomen aannemelijk lijkt, waardoor de toeschouwer gedwongen wordt het absurde te accepteren als een intrinsiek onderdeel van de fysieke realiteit. Psychologisch verkent het werk het gevoel van frustratie dat inherent is aan de waarneming. Magritte zelf legde uit dat alles wat we zien iets anders verbergt, en dat we altijd het verlangen ervaren om te zien wat verborgen is door wat we zien. Het verbergen van het gezicht door de appel creëert onbehagen: het linkeroog dat een klein beetje uitsteekt, nodigt uit tot een onmogelijk oogcontact, waardoor een verbroken dialoog tussen het subject en de waarnemer ontstaat. Het is een reflectie op de gefragmenteerde identiteit en op de onmogelijkheid om werkelijk de essentie van een mens te kennen achter de sociale maskers.