Sarah Siddons als de tragische muze

Dit monumentale doek uit 1784 stelt Sarah Siddons voor, de meest gevierde tragédienne van het Georgische tijdperk. Sir Joshua Reynolds gebruikt hier zijn theorieën over de "Grand Style" om het portret te verheffen tot het niveau van historieschilderkunst. Het werk past in een context waarin theater en aristocratie samensmelten, waardoor Siddons een bijna goddelijk cultureel icoon wordt dat haar status als actrice overstijgt. De mythologische verklaring is de hybridisatie van de echte vrouw met Melpomene, de muze van de Tragedie. Reynolds put visueel uit de profeten van Michelangelo in de Sixtijnse Kapel, wat Siddons een profetische autoriteit geeft. Achter haar schuilen Medelijden en Terreur, de pijlers van de aristotelische tragedie. De psychologie is die van sociale opkomst; Siddons acteert niet, ze heerst over menselijke passies. Technisch gezien gebruikt Reynolds een palet van warme tinten, diepe bruinen en goud, wat herinnert aan de invloed van de Venetiaanse meesters en Rembrandt. Het clair-obscur is dramatisch en isoleert het bleke gezicht van de actrice tegen een stormachtige achtergrond. De texturen van zijde en bont zijn virtuoos weergegeven. Echter, Reynolds' experimentele techniek heeft het werk door de eeuwen heen kwetsbaar gemaakt. Historisch gezien is dit schilderij een artistiek manifest. Reynolds wilde bewijzen dat Brits genie gelijk kon staan aan de Italiaanse Renaissance. Door Siddons te kiezen, koppelt hij de grootsheid van Shakespeare aan de adel van de schilderkunst. De blik van de actrice naar boven symboliseert de zoektocht naar de sublieme waarheid die de esthetiek van de late 18e eeuw definieerde.