Oudheid-450
De Diskowerper
Myron
Het oog van de conservator
"De paradoxale harmonie tussen de gewelddadige torsie van het lichaam en de absolute sereniteit van het gezicht (de sophrosyne)."
Het hoogtepunt van het vroege Griekse classicisme, waarbij Myron het moment vastlegt tussen de ultieme krachtsinspanning en het loslaten van de discus.
Analyse
Gemaakt rond 450 v.Chr., vertegenwoordigt Myrons Diskowerper een fundamentele esthetische revolutie in de antieke beeldhouwkunst. Dit werk markeert de overgang van de strenge stijl naar het hoog-classicisme, waarbij de weergave van beweging niet langer gebeurt door een letterlijke imitatie, maar door de condensatie van een reeks handelingen in één kritiek moment. De atleet is gevangen in de "rythmos", dat moment van kortstondige stilstand wanneer de discus zijn hoogste punt achterwaarts heeft bereikt, vlak voordat de kinetische energie wordt vrijgegeven. De originele bronzen techniek maakte het mogelijk om de zwaartekracht uit te dagen met minimale steunpunten, een prestatie die Romeinse marmeren kopieën moesten compenseren door het toevoegen van lompe steunblokken of boomstammen.
Op psychologisch en historisch vlak viert het werk de arete, de Griekse deugd van uitmuntendheid die fysieke perfectie verenigt met morele grootsheid. Het gezicht van de diskowerper verraadt geen lijden of spanning; het blijft in een staat van intellectuele onthechting, wat zelfbeheersing of "sophrosyne" illustreert. Dit contrast tussen de uitpuilende musculatuur, gespannen als een boog, en de kalmte van de blik onderstreept het ideaal van de Griekse man: een wezen dat in staat is zijn instincten en kracht te domineren door de rede. Het werk is geen portret van een individu, maar de belichaming van een wiskundig en moreel concept van evenwicht.
Een van de meest fascinerende geheimen van de Diskowerper ligt in zijn "onmogelijke" anatomie. Moderne sportmedische analyses tonen aan dat geen enkele atleet effectief een discus zou kunnen werpen vanuit deze precieze positie; de torsie van de romp ten opzichte van het bekken is puur om esthetische redenen overdreven. Myron offerde de biomechanische waarheid op ten gunste van een superieure plastische waarheid, waardoor een illusie van beweging ontstond die echter lijkt dan de werkelijkheid zelf.
Een ander mysterie betreft de positie van het hoofd. Eeuwenlang plaatsten restaurateurs het hoofd naar voren kijkend, tot de ontdekking in 1781 van de Lancellotti-versie, die bewees dat de atleet achterom kijkt naar zijn discus. Bovendien suggereren sporen van polychromie op sommige kopieën dat het bronzen origineel niet donker was, maar een gouden glans had, met lippen en tepels die wellicht waren ingelegd met rood koper en ogen van edelstenen voor een levensecht realisme dat ons vandaag de dag ontgaat.
Word Premium.
OntgrendelenQuiz
Welk esthetisch concept gebruikt Myron om het precieze moment vast te leggen waarop de beweging van richting verandert?
Ontdekken
